«Ας το πάρουν. Πάλι τα παίρνουμε απ’ αυτούς»
«Εκεί όμως που η λιτή αφήγηση του Κασομούλη παίρνει ένα χαρακτήρα αληθινά επικό, είναι η ώρα της Εξόδου. Ο χρονογράφος που τα έζησε όλα αυτά, που ξέρει πως έτσι απλά εχώρεσαν μέσα στην ζωή ενός ανθρώπου, δεν υψώνει καθόλου τον τόνο. Αλλά οι πράξεις έχουν μια τέτοια ανάταση, που κανένας λόγος δεν θα μπορούσε να συντονιστεί μαζί τους. Οι στρατηγοί που εξάντλησαν όλα τους τα τρόφιμα, που μοιράστηκαν με τους στρατιώτες τους το κρέας των σκύλων και των αλόγων τους, φοβούνται μήπως δεν εξετέλεσαν όλο το χρέος τους προς την πατρίδα. Και ζητούν την έγκριση του αντιπροσώπου της κυβερνήσεως για να εκτελέσουν την ηρωική τους απόφαση, και την ευχή του Δεσπότη. Και αυτοί οι δύο, που θα πεθάνουν μαρτυρικά όταν θα εκτελείται το μεγάλο σχέδιο, επευλογούν το έργο τους. Οι γυναίκες καλούν τους στρατιώτες να τους προσφέρουν καινούργιες φορεσιές, ό,τι καλό έχουν, για να μην το πάρουν οι εχθροί. Εκείνοι αρνούνται: “Ας το πάρουν. Πάλι τα παίρνουμε απ’ αυτούς”. Σε μια ατμόσφαιρα γάμου, πανηγυριού, όπως την χ...
